پارکینسون
نوشته شده توسط نیلوفر امیرخلیلی در ۲۰ آذر ۱۳۸۸ در دسته مغز و اعصاب
بیماری پارکینسون برای نخستین بار به کمک دانشمند انگلیسی، دکتر جیمز پارکینسون در سال ۱۸۱۷ میلادی شناخته شد و از این رو نام این بیماری از او گرفته شده است.
علایم شایع :
- لرزش، به خصوص در حالت عدم حرکت اندام
- سفتی عضلانی و کندی حرکت در کل بدن
- راه رفتن نامتناسب به حالتی که پاها به زمین کشیده میشوند و فاصله پاها از هم بیشتر از حالت طبیعی است.
- قامت خمیده
- از بین رفتن حالت چهره
- تغییرات صدا؛ صدا ضعیف و بم میشود.
- اختلال بلع، آبریزش دهان
- توانایی ذهنی تا مراحل پیشرفته بدون تغییر میماند و در مراحل پیشرفته به آهستگی کاهش مییابد.
- افسردگی، عصبی بودن
بیمار ممکن است در نخست بیماری را با لرزش دست و پا یا با ضعیف شدن حرکت احساس کند و دریابد که انجام هر کاری بیشتر از حد معمول طول می کشد و یا اینکه سختی و خشک شدن حرکت دست و ضعف تعادل را تجربه نماید.
نخستین نشانیهای پارکینسون مجموعهای متفاوت از لرزش، سفت شدن عضلات و تعادل ضعیف هستند. معمولا علایم پارکینسون ابتدا در یک سمت بدن پدیدار می شوند و با گذشت زمان به سمت دیگر هم راه پیدا می کنند.
تغییراتی در حالت صورت و چهره روی می دهد، از جمله ثابت شدن حالت صورت (ظاهرا احساسات کمی بر چهره نمایان میشود) و یا حالت خیرگی چشم ( به دلیل کاهش پلک زدن). علاوه بر اینها، خشک شدن شانه یا لنگیدن پا در سمت تحت تاثیر قرارگرفته ی عوارض دیگر (عادی) این بیماری است.
از هر ۱۰۰ نفر بالای ۶۰ سال یک نفر به پارکینسون مبتلا میشود و معمولا این بیماری کم و بیش در ۶۰ سالگی آغار میشود. افراد جوانتر هم میتوانند مبتلا به پارکینسون شوند. تخمین زده میشود که افراد جوان مبتلا به پارکینسون (مبتلا شده در سن چهل یا کمتر) ۵ تا ۱۰ درصد کل این بیماران را تشکیل می دهند.
.
.
پیشرفت بیماری پارکینسون
پس از بیماری آلزایمر بیماری پارکینسون رایجترین بیماری خراب کننده ی اعصاب به حساب می آید. پارکینسون یک بیماری مزمن و همیشه در حال پیشرفت است. این بیماری نتیجه ی از بین رفتن یا ضعیف شدن و لطمه خوردن سلولهای عصبی در مغز میانی می باشد.
این سلولهای عصبی مادهای به نام دوپامین، ترشح می کنند. دوپامین پیامهای عصبی را از سوبستانتیا نیگرا (مغز میانی) به بخش دیگری از مغر به نام کارپوس استراتوم می برد. این پیام ها به حرکت بدن تعادل می بخشند. وقتی سلولهای ترشح کننده دوپامین در سوبستانتیا نیگرا می میرند، مراکز دیگر کنترل کننده حرکات بدن نامنظم کار می کنند.
این اختلال ها در مراکز کنترل بدن در مغز باعث به وجود آمدن علایم پارکینسون می شوند. اگر ۸۰ درصد سلولهای ترشح کننده دوپامین از بین بروند، علامتهای پارکینسون پدیدار می شوند. علایم پارکینسون در مرحله های نخست بیماری ملایم و بیشتر اوقات در یک سمت بدن دیده می شوند و گاه حتی احتیاج به درمان پزشکی ندارند.
لرزش در حالت استراحت یک نشانه ی ویژه بیماری پارکینسون است، که یکی از معمولترین نشانه های پارکینسون به حساب می آید. ولی بعضی از مبتلایان پارکینسون هیچ وقت با این مشکل برخورد نمی کنند. بیماران ممکن است دست لرزان خود را در جیب یا پشت پنهان کنند یا چیزی را برای کنترل ارتعاش در دست نگه دارند. لرزش می تواند بیشتر از هر محدودیت جسمی دیگر اثر منفی روحی داشته باشد.
با گذشت زمان نشانه های نخستین بدتر و وخیم تر می شوند. یک رعشه ملایم تبدیل به یک ارتعاش مزاحم و ملموس می شود. ممکن است تکه کردن غذا و استفاده از دست لرزان به مرور زمان سختتر شود.
پیشگویی و تخمین زدن پیشرفت این بیماری در یک بیمار مشخص غیر ممکن است. سرعت پیشرفت و محدودیت های جسمی و روحی در بیماران مختلف متفاوت است.
پیشنهاد میشود مطالب زیر را بخوانید:
اشتراک رایگان مطالب سایت
